Zij is het

 gaandeweg verloren
 gewaande vermogen
 tot overgave aan
 het onbeschoren
 nog onbevlogen
 wijkende bestaan,

 het vallen, het verzaken
 van het lood, de nood
 van de dag, het anker
 van wat wijsheid was,

 het onversaagd geraken
 waar de leegte beweegt
 en de stilte nog luistert,
 ach, tederheid fluistert.

 Au,

 de zoen op de blinde
 ruit, de blikken huid,
 de hand in het zand.
 Zij staat achteraan

 in de rij.